PROLOG

Miłość nie zawsze jest łatwa... Trzeba być naprawdę cierpliwym i wyrozumiałym żeby zrozumieć pojęcie prawdziwej miłości. Ludzie zakochani robią dla siebie wszystko bezinteresownie, nie zazdroszczą sobie i nie rywalizują ze sobą. Jednakże... coraz więcej osób stara się naprawdę nie kochać, a tylko udawać. Być niezależnym. Chciwym, skąpym, egoistycznym, złośliwym. Dlaczego? Czy w dzisiejszym świecie miłość już nie istnieje? A jakże. Pewnie, że tak. Jest ona tylko coraz rzadsza, coraz bardziej krucha, jak wyschnięta gałązka, którą trzeba dobrze pilnować i pielęgnować, żeby się nie przełamała. Coraz więcej ludzi bierze ślub dla pieniędzy lub dla innych dóbr materialnych. Coraz więcej osób współżyje ze sobą dla banalnych powodów. Ludzie teraz tracą szacunek do siebie, są poniewierani, poniżani. Coraz mniej osób stara się na chwilę zatrzymać  i pomyśleć o ludziach, którzy zawsze są przy tobie i zawsze ci pomagają. Odwdzięcz się im. Nie miej serca z kamienia. Nie kieruj się tylko złością i zemstą.

Trzeba pamiętać, iż miłość to wcale nie ciągłe pocałunki, namiętność, i "motylki w brzuchu". Po jakimś czasie to minie. Ale to nie znaczy, że przestaje się kogoś kochać. Miłość to również normalna przyjaźń. To chęć dożycia swoich ostatnich dni ze swoją ukochaną osobą u boku, ze swoim najprawdziwszym przyjacielem.

Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
a miłości bym nie miał, 
stałbym się jak miedź brzęcząca 
albo cymbał brzmiący. 
Gdybym też miał dar prorokowania 
i znał wszystkie tajemnice i wszelką wiedzę, 
a wiarę miałbym taką, że bym góry przenosił. 
a miłości bym nie miał, byłbym niczym. 
I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, 
a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał, 
nic bym nie zyskał. 
Miłość cierpliwa jest,
łaskawa jest. 
Miłość nie zazdrości, 
nie szuka poklasku, 
nie unosi się pychą; 
nie dopuszcza się bezwstydu, 
nie szuka swego, 
nie unosi się gniewem, 
nie pamięta złego; 
nie cieszy się z niesprawiedliwości, 
lecz współweseli się z prawdą. 
Wszystko znosi, 
wszystkiemu wierzy, 
we wszystkim pokłada nadzieję, 
wszystko przetrzyma. 
Miłość nigdy nie ustaje, 
jak proroctwa, które się skończą, 
albo jak dar języków, który zniknie, 
lub jak wiedza, której zabraknie. 
Po części bowiem tylko poznajemy, 
po części prorokujemy. 
Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, 
zniknie to, co jest tylko częściowe. (1 KOR  13,1-1310)